Rewolucja pracy (91): Co trzeba zrobić?

Rewolucja pracy (91): Co trzeba zrobić?

 „Jedynym źródłem bogactwa jest praca,
bowiem tylko ona posiada zdolność
tworzenia nowych wartości.
Jeśli praca wspomagana jest kapitałem,
jej efektywność wzrasta,
ale nawet bez udziału kapitału
praca zachowuje swoje zdolności twórcze.
Kapitał zaś bez pracy jest martwy i bezużyteczny.”

Krzysztof Dzierżawski (1948-2004) –
polski inżynier, przedsiębiorca i ekonomista.
Dziełem jego życia było przygotowanie projektu ustawy,
która miała usunąć przyczyny bezrobocia w Polsce. Projekt
jest gotowy i czeka na ludzi, którzy wprowadzą go w życie.

 

Moja teza brzmi:

Praca jest pierwotna i naturalna, praca jest podstawą wszystkiego – wynalazków, dobrobytu, wolności i bezpieczeństwa – o ile nie jest zakuta w łańcuchy niewoli; wystarczy wyzwolić pracę spod panowania pieniądza, bankierów i zniewalających regulacji prawnych, a nastąpi pokojowy rozwój społeczeństw i gospodarek świata.

Pytanie brzmi, jak dokonać tego wyzwolenia pracy, jak przeprowadzić tę swoistą rewolucję pracy, aby sztuczne, stworzone przez człowieka systemy były wobec niej służebne i zajęły właściwe miejsce w hierarchii wartości?

Przez dziesięciolecia wmawiano nam, że są dwa wrogie wobec siebie systemy – realny socjalizm i kapitalizm –, z których każdy twierdził o sobie, że jest jedynym słusznym rozwiązaniem dla gospodarek świata. I dalej wmawiano nam, że nie ma trzeciej drogi, czyli żadnego innego rozwiązania. Ma rządzić terror polityczny (w komunizmie) albo terror pieniądza (w kapitalizmie).

W roku 1992, gdy rozpadł się Związek Sowiecki, pewien doświadczony życiem i karierą w instytucjach europejskich przyjaciel z Europy Zachodniej powiedział mi tak: „To dobrze, że komunizm upadł. Ale teraz czeka nas jeszcze większe wyzwanie: humanizacji kapitalizmu”. Te słowa dźwięczą mi w uszach już 22 lata.

Od 25 lat szukam przedsiębiorców polskich, którzy dorobili się w Polsce fortuny swoją pracą – bez odziedziczenia, kradzieży, „ustawianych” przetargów ani wyjeżdżania na lata na Zachód. Takich ludzi prawie w ogóle w Polsce nie ma. Dlaczego?

Bo praca jest zdeptana – regulacjami prawnymi, spekulacjami finansowymi, podatkami, ogromną przewagą tzw. kapitału zagranicznego, przywilejami dla korporacji zagranicznych. Jest poważna nierównowaga między pracą a kapitałem finansowym, panuje zaburzony i patologiczny porządek ekonomiczny, w którym ludzie pracy mogą sobie „wypruwać żyły” i ledwo im starcza na życie, a spekulanci i nieroby żyją często jak „pączki w maśle”.

Praca zarobkowa jest czymś, co towarzyszy człowiekowi przez większość jego życia od wieków. Praca wypełnia dużą część dziennego czasu, ma wymiar ekonomiczny, społeczny, rodzinny, polityczny. Praca daje, a przynajmniej powinna dawać człowiekowi poczucie sensu jego życia, poczucie, że jest potrzebny i potrafi coś zrobić.

Praca w skali społeczności lokalnej lub całego społeczeństwa pozwala tworzyć wielkie dzieła i budować silne grupy społeczne, przynosić dobrobyt i rozwój, czynić świat pięknym i dostępnym. Większość z nas nie potrafi wyobrazić sobie świata bez pracy.

Trzeba, zatem, wyzwolić pracę, wyzwolić tę drzemiąca w społeczeństwie energię dla dobra ogółu.

Cdn…